Ortodonta » Czasopismo ortodontyczne – Moja Praktyka

Nagłówek

Indywidualnie projektowane aparaty
Logowanie

Konto modeli cyfrowych

Czasopismo ortodontyczne – Moja Praktyka

Michael L. Swartz - Niezawodne sposoby przyklejania zamków do powierzchni porcelanowych.
Artykuł jest odpowiedzią na narastające zapotrzebowanie na informacje dotyczące leczenia ortodontycznego osób dorosłych, często o uzębieniu uzupełnionym porcelanowymi elementami protetycznymi. Autor, na bazie swoich doświadczeń, opisuje procedury przyklejania i zdejmowania zamków ortodontycznych na porcelanowych uzupełnieniach, podpowiada metody pokonywania możliwych trudności i podsumowuje doświadczenia innych autorów opublikowane w literaturze.
Martin B. Epstein, Theo Mantzikos, Ilan L. Shamus - Rekonturowanie estetyczne, czyli zmiana kształtu zębów po zakończeniu leczenia ortodontycznego.
Autorzy artykułu wyczerpująco opisują zasady prowadzenia rekonturowania krawędzi zębów przez ich oszlifowanie. Oprócz teoretycznych założeń, w artykule zawarto praktyczne wskazówki dotyczące przeprowadzenia tego zabiegu, ilustrowane przykładami przypadków pacjentów leczonych przez autorów.
Vittorio Cacciafesta, Birte Melsen - Pudełkowa pętla prostokątna: zasady biomechaniczne i zakres zastosowań klinicznych mających na celu trójwymiarową korektę nieprawidłowości pojedynczych zębów.
Trójwymiarowa kontrola położenia pojedynczych zębów wykazujących poważne anomalie pozycji jest częstym wyzwaniem dla ortodontów. Dla osiągnięcia pomyślnego wyniku leczenia potrzebna jest dogłębna diagnoza kliniczna, starannie zaplanowane leczenie i odpowiednio zaprojektowany aparat. Superelastyczne druty, elastyczne nici i wyciągi łańcuszkowe uczyniły z aparatu opartego na łuku prostym (straight-wire = SWA) bardzo skuteczną technikę korekcji mniejszych nieprawidłowości. Charakterystyczną cechą tych aparatów jest angulacja zamka, która określa układ wytwarzanych sił. W konsekwencji podczas korekty większych nieprawidłowości pojawiają się często znaczne niepożądane skutki uboczne. Natomiast zastosowanie łuku segmentowego pozwala ortodoncie na wytworzenie dokładnie zdefiniowanych układów sił, które prowadzą do kontrolowanego ruchu zębów. Segmentacja aparatu pozwala na działanie optymalnym układem sił na aktywny segment oraz na przesuwane zęby, gdy tymczasem siły reaktywne przeniesione zostają na jednostkę kotwiącą skonsolidowaną w celu stawienia oporu niepożądanym obciążeniom. Korekta nieprawidłowości pozycyjnych pojedynczych zębów jest możliwa do przewidzenia, a wszelkie niepożądane efekty uboczne zostają zminimalizowane. Niski stopień ugięcia pod wpływem obciążenia pozwala ortodoncie na stosowanie stosunkowo stałych sił i momentów podczas całego leczenia ortodontycznego oraz na prowadzenie ruchu zębów bez częstych kontroli i regulacji aparatu. W przypadku konieczności zastosowania maksymalnej kontroli ruchu zęba, pętle prostokątne stanowią, ze względu na swoją prostotę i duży zakres aktywacji, rozwiązanie z wyboru dla wewnątrzsegmentowego uszeregowania zębów.
Young-Chel Park, Charles J. Burstone - Profil tkanek miękkich – błędne koncepcje standardów tkanek twardych a planowanie leczenia.
Badanie zostało zaprojektowane w celu wypróbowania efektywności stosowania cefalometrycznego standardu zębowo-szkieletowego jako narzędzia klinicznego do osiągania przewidywalnych i pożądanych efektów leczenia estetycznego układu twarzowo-zębowego. Wybrano losowo 30 pacjentów znajdujących się w okresie dojrzewania, u których po ukończeniu leczenia pozycja dolnych siekaczy znajdowała się ok. 1,5 mm przed płaszczyzną A – Pg. W celach porównawczych zastosowano grupę wybraną z normalnej populacji osób spełniających wymogi doskonałych twarzy (próbka ze stanu Indiana). Przeprowadzono pomiary profili tkanek twardych i miękkich. Najbardziej uderzającą obserwacją była duża zmienność profili twarzy, nawet w przypadkach pomyślnie zakończonego leczenia zgodnie z cefalometrycznym standardem zębowo-szkieletowym. Ta zmienność (2-krotne odchylenie standardowe) wysunięcie wargi poza płaszczyznę Sn - Pg wynosiła 5 mm lub łącznie 10 mm. Podobną zmienność stwierdzono w innych pomiarach tkanek miękkich. Wyniki sugerują, że wszelkie standardy zębowo-szkieletowe mają wątpliwą wartość w kontekście osiągania pożądanej estetyki, bądź też powtarzalnych profili po leczeniu. (AM J ORTHOD DENTOFAC ORTHOP 90:52-62, 1986).
Tomasz Janikowski, Tomasz Stefańczyk Konsultacja naukowa: dr n. med. Janusz Myrda - Nowa metoda rejestracji warunków zgryzowych dla diagnostyki ortodontycznej.
Opis nowej metody zapisu warunków zgryzowych do diagnostyki ortodontycznej. Porównanie zapisu cyfrowego z modelem gipsowym – wady i zalety. Nowe możliwości związane z techniką Cyfrowych Modeli Ortodontycznych.

Od Redaktora

 

Postanowiliśmy włączyć się w nurt rozważań na temat urody i piękna poświęcając, prawie w całości, letni numer MP problemom związanym z estetyką. O estetyce uśmiechu przeczytacie Państwo w artykule M. B. Epsteina,T. Mantzikosa i J. I. Shamusa pod znamiennym tytułem „Rekontrowanie estetyczne…” traktującym o zmianie kształtu, pozycji, długości czy obrysu zęba ( zębów) oraz sposobu kontaktu z zębami sąsiednimi. Autorzy podają 8 czynników pozwalających starannie zaprojektować ostateczną korektę poszczególnych zębów już po zakończeniu leczenia ortodontycznego. Ci z Państwa, którzy uczestniczyli w kursach Zahrisona czy Kokicha pamiętają zapewne jak dużą uwagę poświęcają oni ostatecznemu wyglądowi zgryzu, a w szczególności tym zębom i ich otoczeniu, które znajdują się w linii uśmiechu. To właśnie przez ten efekt, harmonijnego, promiennego uśmiechu oceniana jest przez pacjenta nasza praca, a nie przez uzyskanie normy okluzyjnej. Koncepcje i wytyczne przedstawione przez Epsteina i wsp. ułatwią na pewno podjęcie decyzji co do drobnych rekonstrukcji w obrębie zębów przednich.
Z kolei o estetyce profilu i przewidywalności zmian w obrębie tkanek miękkich przeczytać można w artykule Y. Ch. Parka i Ch. Burstona. Jest to bardzo ciekawa praca, bowiem pokazuje jak złudne jest uzyskiwanie zgryzowej normy ortodontycznej, tylko w oparciu o cefalometryczne normy szkieletowo-zębowe. U 7 pacjentów z taką samą wadą kl.II/1, uzyskano w wyniku przeprowadzonego leczenia prawie identyczne parametry w ustawieniu siekaczy, ale absolutnie różne typy profili, co wg autorów można tłumaczyć różnicami w grubości warg, tkanki miękkiej na poziomie Pg i okolicy podnosowej. W całym przedstawionym materiale (30 przypadków) parametry te różniły się istotnie, również w odniesieniu do płci.
M. Swartz podkreślając wzrost zapotrzebowania na leczenie ortodontyczne przez pacjentów dorosłych przypomina, iż wielu z nich posiada uzupełnienia protetyczne czy licowane powierzchnie zębów. Oznacza to konieczność przyklejania się zamkami do porcelanowych powierzchni prac protetycznych. Autor przedstawia jak uzyskać trwałe utrzymanie zamka a jednocześnie nie uszkodzić szkliwionej powierzchni porcelany. Rekomendowanym przez niego sposobem jest osadzanie chemiczne z zastosowaniem środka łączącego na bazie silanu. Szczególnie polecam Państwu, zarówno entuzjastom jak i tym nieprzekonanym do techniki łuków segmentowych, opis biomechaniki działania wraz z przykładami zastosowań pętli pudełkowej. Autorzy B. Melsen i V. Cacciafesta przekonują sugestywnie do prostoty wykonania tej pętli, jednocześnie udowadniają, że zastosowanie tak nieskomplikowanego systemu daje zdefiniowany, przewidywalny układ sił, który prowadzi konsekwentnie do kontrolowanego ruchu zęba.
A już zupełnie na koniec - odrobina nowoczesności- w artykule pt. tytułem „Nowa metoda rejestracji warunków zgryzowych”- autorzy T. Janikowski i T. Stefańczyk opisują możliwość przeniesienia na ekran komputera trójwymiarowego obrazu modeli diagnostycznych. Jakie z tego wynikają korzyści sami Państwo przeczytacie, do czego serdecznie zachęcam, życząc jednocześnie długiego, przyjemnego, letniego odpoczynku.

 

Strona korzysta z plików cookies Polityka Prywatności