Ortodonta » Czasopismo ortodontyczne – Moja Praktyka

Nagłówek

Indywidualnie projektowane aparaty
Logowanie

Konto modeli cyfrowych

Czasopismo ortodontyczne – Moja Praktyka

Hisham M Badawi, Roger W Toogood, Jason P.R. Carem, Giseon Heo, Paul W. Major - Trójwymiarowe pomiary sił ortodontycznych
Do niedawna piśmiennictwo dotyczące biomechaniki w ortodoncji ograniczone było do tematyki 2-wymiarowych badań doświadczalnych. Dopiero ostatnio pojawiły się teksty o 3-wymiarowym projektowaniu komputerowym. Mało jest w literaturze informacji dotyczących 3-wymiarowych pomiarów doświadczalnych i analiz systemów sił ortodontycznych. Metody: Celem badania było zaprojektowanie, skonstruowanie i doświadczalna ocena modelu ludzkiej jamy ustnej służącego do dokładnych pomiarów sił i momentów sił występujących podczas stosowania aparatu ortodontycznego w obrębie jednego łuku zębowego. Zaprojektowano zaburzenie zgryzu dotyczące górnego kła oraz stworzono siły i momenty działające na kła, bocznego siekacza i przedtrzonowca podczas stosowania pasywnego i tradycyjnego aparatu stałego. Wyniki: Skonstruowanie modelu ludzkiej jamy ustnej zakończyło się sukcesem. Błąd pomiaru sił mierzonych na 14 sensorach wyniósł 1,54%. Układ sił działających w zamkach pasywnych różnił się znacznie od sił działających w zamkach tradycyjnych. Po raz pierwszy w historii ortodoncji pojawiła się metoda, która może pozwolić na dokładne oznaczenie sił działających w trakcie leczenia ortodontycznego. W przyszłości badania skupią się na zastosowaniu klinicznym symulacji różnych sił ortodontycznych wywołanych zarówno przez aparaty stałe pełnołukowe, jak i częściowe.
Lawrence F. Andrews - Ortodonci a artykulatory tradycyjne 1985-2000
Coraz większa liczba ortodontów zaczyna zajmować się pogłębionymi badaniami okluzji. Dzięki nowym aparatom z prawidłowym opisem, dopasowaniem drutów do szczelin zamków, w pełni programowalnym działaniem sił i z dokładnie opracowanymi planami leczenia ortodonci mogą obecnie w sposób powtarzalny i efektywny uzyskiwać Sześć Kluczy oraz czynnościowe prowadzenie kłowe. Do ich osiągnięcia potrzebnych jest, jeżeli w ogóle, najwyżej kilka dogięć drutów ortodontycznych. Również chirurdzy stomatologiczni i szczękowo-twarzowi opracowali nowe możliwości działań chirurgicznych. Dzięki tym postępom wielu ortodontów rozważa dzisiaj osadzanie modeli w artykulatorach, ale często nie stosowali oni artykulatorów od czasów studiów i nie bardzo wiedzą, które z nich wybrać. Niniejszy artykuł ma na celu dostarczenie informacji pomocnych w podejmowaniu właściwych decyzji.
Straty Righellis - System zamków samoligaturujących In-Ovation
Od dawna intuicyjnie czułem, że zasada samoligaturowania sprzyja dobremu systemowi. Wcześniejsze systemy zamków samoligaturujących charakteryzowały się brakiem przewidywalności ich działania, nieskutecznością mechanizmów samoligaturujących oraz/lub nieefektywnym pozycjonowaniem zębów w porównaniu z ówcześnie stosowanymi zamkami typu „twin”. Badanie wykazało, że system In-Ovation R jest bardziej efektywny, wiąże się z krótszym czasem spędzanym przez pacjenta w fotelu ortodonty, z mniejszą liczbą wizyt w gabinecie oraz z krótszym całkowitym czasem leczenia. Ponadto system ten zapewnia uzyskiwanie wysokiej jakości wyników leczenia.
Nicole Scheffler, James Hilgers, John Graham, Stephen Tracey - System minizakotwień śrubowych Vector TAS cz.3
Tymczasowe zakotwienia szkieletowe dają nam większą kontrolę nad wynikami leczenia, niż to było dotąd możliwe. System VectorTAS jest prosty w stosowaniu, by sprostać wszelkim potrzebom klinicznym. Jedną z kluczowych cech wyróżniających system VectorTAS jest oferowany z nim przewodnik, który ułatwia klinicyście wybór właściwej dla potrzeb konkretnego zakotwienia śruby oraz wyznacza jej idealną pozycję w jamie ustnej. Takie podejście minimalizuje ryzyko niepowodzenia terapii. Wszystkie miniśruby zestawu VectorTAS są śrubami samotnącymi i samonawiercającymi. Z systemem VectorTAS mamy w zasięg ręki potencjał tymczasowego kotwienia szkieletowego, które na zawsze zmieni pracę naszego gabinetu ortodontycznego.
 

Od Redaktora

Szanowni Czytelnicy,

Wiosenne wydanie numeru Mojej Praktyki zawiera kilka artykułów godnych polecenia. Co niniejszym czynię.

Pierwszy artykuł to kamień milowy w ortodoncji, który z pewnością będzie przytaczany przez wielu specjalistów i naukowców. Jego polska edycja ma miejsce właśnie w wiosennym wydaniu MP. Artykuł H.M. Badawi’ego z Uniwersytetu Alberta w Kanadzie jest omówieniem pierwszego w historii trójwymiarowego pomiaru sił i momentów sił występujących podczas stosowania aparatu ortodontycznego. Już teraz możemy z pewnością powiedzieć głośno : „Ortodoncja zamków” pojmowanych w tradycyjny sposób przechodzi już do lamusa historii. Wchodzimy w czas świadomego pacjenta i wspomaganego technologicznie lekarza. „Szkiełko i oko” Bada’cza przedstawia w sposób jasny, zrozumiały, trójwymiarowy (!) i nawet wizualizowany wniosek, że różne systemy sił powodują różne przemieszczenia zębowe – różna odpowiedź organizmu na zdawałoby się „takie same” działania lekarza ortodonty. Nie ma już „czarów marów” i „wieloletnich przyzwyczajeń” i nie trzeba też „zgadywać”, dlaczego wychylają się siekacze w danym przypadku. Oryginalny artykuł dr Badawi’ego ukazał się w październiku 2009 roku w AJO-DO a jego znaczenie podkreślał wydawca przez umieszczenia informacji na przedniej okładce tego czasopisma dla specjalistów ortodontów.

Artykuł dr. L. F. Andrews’a to kontynuacja serii z poprzednich wydań MP. Autor nie wymaga przedstawiania. Artykuł dotyka spraw związanych z artykulatorami i artykulacją. Wprost wskazuje korzyści stosowania artykulatorów diagnostycznie, omawia ograniczenia które wpływają na powszechny brak ich stosowania , opisuje konieczność definiowania celu leczenia od strony CO i CR . Wskazuje tez jednoznacznie jak pomocne jest wizualizowanie dla diagnostyki i planowania leczenia u pacjenta/lekarza. Można powiedzieć, że namawia ortodontów do wzmocnienia wyobraźni poprzez dane ze świata 3D. Artykuł ten jest aktualny i dzisiaj bowiem ortodoncja zmierza ogromnymi krokami w indywidualizowane aparaty. Jeśli lekarz ma nadal dylemat czy używać artykulatora czy dobrze przygotowanego modelu to już teraz ten dylemat nie istnieje. Wystarczy zainteresować się informacjami o digitalnych modelach ortodontycznych CMO na stronie http://www.o3dm.com/software-pl.html Począwszy od wersji 2.4, program o3dm posiada nowe narzędzie diagnostyczne: uproszczony wirtualny artykulator. Wskazane współrzędne (w 3 wymiarach) główek SSŻ tworzą oś obrotu żuchwy. Program analizuje zmianę okluzji w miarę rozwierania żuchwy. Przewidziana jest rozbudowa tego narzędzia aż do osiągnięcia pełnej funkcjonalności artykulacyjnej.

Artykuł dr S. Righellis’a koncentruje się na porównaniu działania systemu zamków samoligaturujących „In- Oviation” i typowych zamków o podwójnych skrzydełkach. Intuicyjne wyczucie lekarza ortodonty może być czasami bardzo dobre a czasmi staje się niepotrzebną stertą czasu. Kto czyta nie błądzi dlatego kolejny artykuł dotyczący zamków typu SL In - Oviation jest na pewno atrakcyjną lekturą dla profesjonalisty.

Jesienią 2009 roku rozpoczęliśmy serię artykułów o minizaktowieniach Vector ten artykuł to kontynuacja serii poświęconej temu tematowi. W tej części omówione zostają przypadki kliniczne takie jak: zamykanie zgryzu otwartego odcinka przedniego, nachylenie płaszczyzny zgryzowej szczęki, intruzja trzonowców, kły zatrzymane, rotacje trzonowców. Ci z czytelników, którzy uczestniczyli w szkleniu dr Gracco w listopadzie 2009 mogą bezpośrednio skorzystać z sumy wiedzy: z kursu oraz z aktualnej publikacji.

Życzę ciekawej lektury.

Tomasz Stefańczyk

 

Strona korzysta z plików cookies Polityka Prywatności