Ortodonta » Czasopismo ortodontyczne – Moja Praktyka

Nagłówek

Indywidualnie projektowane aparaty
Logowanie

Konto modeli cyfrowych

Czasopismo ortodontyczne – Moja Praktyka

Sonil Kalia, Birte Melsen - Metody interdyscyplinarne w leczeniu ortodontycznym dorosłych
Leczenie ortodontyczne dorosłych pacjentów jest najczęściej tylko jednym elementem kompleksowego leczenia, na które składa się wiele dyscyplin dentystycznych. Niniejszy raport omawia potencjalne problemy powstające już na etapie opracowywania planu leczenia, oraz związane z koniecznością zaakceptowania go przez pacjenta, który musi również rozumieć wszelkie argumenty za i przeciw różnym metodom leczenia. Opisany przez nas przypadek dodatkowo podkreśla znaczenie dobrze zdefiniowanego celu leczenia. Zilustrowaliśmy metodę opartą na podejściu zespołowym oraz zasady leczenia pacjenta wymagającego połączonych działań ortodontycznych, protetycznych oraz periodontologicznych.
Tomasz Janikowski, Tomasz Stefańczyk - Dokumentacja przypadku w praktyce ortodontycznej
Artykuł omawia aspekt techniczny związany z koniecznością gromadzenia danych przypadków prowadzonych przez praktyki. Przegląd aktualnie dostępnych środków do rejestracji stanu pacjenta: fotografia tradycyjna, fotografia cyfrowa, skanery płaskie, skanery trójwymiarowe. Formy prowadzenia dokumentacji przypadków. Oprogramowanie komputerowe dla praktyk ortodontycznych.
Michael L. Swartz - Ocena efektów leczenia na podstawie analizy porównawczej teleradiogramów.
Metoda strukturalnego nakładania kolejnych teleradiogramów przy użyciu punktów położonych na podstawie czaszki oraz szczęce i żuchwie.
Horacio Escobar P. - Konwersja cefalometryczna i obszary nakładania
Konwersja cefalometryczna stosowana jest w celu dopasowania analizy zdjęcia bocznego głowy z pozycji maksymalnego zaguzkowania (maximum intercuspation – MIC) do pozycji centralnego położenia żuchwy (Centric Relation – CR). W taki sposób otrzymuje się analizę cefalometryczną z żuchwą w pozycji CR. Zarówno wizualizację celu leczenia (VTO) jak i obszary nakładania planuje się na podstawie takiej analizy. Analiza powstałych w ten sposób obszarów określi rodzaj zakotwienia, który zostanie zastosowany dla zębów bocznych przez cały okres proponowanego leczenia łącznie z rodzajem ruchu segmentów przednich. W przypadku gdy stosowana jest analiza cefalometryczna bez konwersji, pomimo znacznej wcześniej istniejącej różnicy między centralnym położeniem żuchwy a maksymalnym zaguzkowaniem, VTO i miejsca nakładania doprowadzą lekarza do błędnej oceny w odniesieniu do strzałkowych ruchów łuków. Może to mieć wpływ na ocenę zakotwienia zębów bocznych.

Od Redaktora

 

Szanowni Państwo

Tego lata światowa ortodoncja poniosła wielką stratę. Zmarł prof. Ricketts - kultowa postać współczesnej ortodoncji. Jego wkładu w rozwój tej specjalności nie sposób przecenić. Myśląc o nim jako o wielkiej postaci widzę go jednak takim jakim miałam go możność poznać: sympatycznym, prostolinijnym, dowcipnym człowieku kochającym po prostu życie. Szkoda , że nie dane mu było cieszyć się nim dłużej.

Mając na uwadze jesienne kursy postanowiliśmy przybliżyć Państwu sylwetki ich wykładowców poprzez zaprezentowanie tematyki zagadnień, którymi się zajmują. W poprzednim numerze MP przedstawialiśmy zupełnie nowatorskie poglądy B.Melsen na temat zakotwienia, w tym zaś na problem interdyscyplinarnego leczenia dorosłych. W artykule pod tym właśnie tytułem, wspólnie z S. Kalie, B.Melsen omawia jak sensownie zaplanować leczenie ortodontyczne dorosłych, uwzględniając wszystkie potrzeby pacjenta – w prezentowanym przypadku periodontologiczne i protetyczne.

Znany już naszym czytelnikom z serii artykułów poświęconych właściwościom łuków, M. Swartz skupia się tym razem na ocenie efektów leczenia stosując analizę porównawczą telerentgenogramów pacjentów przed i po leczeniu. Autor proponuje prosty system nakładania na siebie obrysów wzdłuż układu współrzędnych S-N i S-N-prostopadła. Zaznaczając stałe struktury kostne ocenia zmiany w zakresie kości szczęk. Dla oceny zmian zębowo-wyrostkowych poleca wykonanie oddzielnych obrysów szczęki żuchwy, a do analizy porównawczej w obrębie samych łuków zębowych stosuje okluzogramy.

Pozostając w klimacie telerentgenografii przenosimy naszą uwagę do artykułu H. Escobara, w którym autor udowadnia potrzebę stosowania tzw. konwersji cefalometrycznej w celu dopasowania analizy telerentgenowskiej wykonanej w pozycji maksymalnego zaguzkowania (MIC) do analizy w pozycji centralnego położenia żuchwy (CR). Jeśli, wg autora, tzw. wskaźnik położenia żuchwy , będący różnicą między MIC i CR , jest większy od 2,5 mm zmienia się cały plan leczenia ( w tym zaplanowanie zakotwienia) zbudowany wcześniej na analizie zdjęcia wykonanej w pozycji MIC.

I na koniec T.Janiszewski i T.Stefańczyk proponują nam kolejny artykuł poświecony technikom rejestracji, segregacji i przechowywaniu danych pacjentów.

To najważniejsze pozycje bieżącego numeru MP. Jak zwykle znajdziecie Państwo ponadto wiele informacji o nowych produktach oraz kalendarz kursowy.

Życzę więc Państwu ciekawej lektury.

 

Strona korzysta z plików cookies Polityka Prywatności