Ortodonta » Ortodoncja – czy naprawdę jest to niezbędne, byśmy mieli proste zęby?

Nagłówek

Indywidualnie projektowane aparaty
Logowanie

Konto modeli cyfrowych

Ortodoncja – czy naprawdę jest to niezbędne, byśmy mieli proste zęby?

Wada zgryzu wraz z wiekiem jest głównym czynnikiem utraty zębów. Niewłaściwe ułożenie zębów przyśpiesza stopniową ich utratę z kości i dziąseł. Wada położenia szczęk może być dodatkową przyczyną wady zgryzu, wpływającą na zmiany patologiczne w stawie skroniowo- żuchwowym (TMJ) wraz z licznymi związanymi z tym objawami. A więc odpowiedź brzmi: TAK! Powinniśmy mieć proste zęby.

Oto fakty związane z typowym raportem ortodontycznym:

Rzetelna diagnoza jest być może najważniejszym elementem leczenia ortodontycznego. Dokładna naukowa analiza wynosi ortodoncję raczej do dziedziny umiejętnego, medycznego leczenia niż kosmetycznego prostowania zębów. Edukacja ortodonty, trening i wywiad zazębiają się z objaśnianiem modeli, zdjęć rentgenowskich, badań i procedur, aby osiągnąć maksymalnie satysfakcjonujący wynik. Bez pełnej diagnozy i świadomej decyzji pacjenta nie można mówić o rzetelnym leczeniu.

(a) Badanie ustne

W czasie badania początkowego ortodonta będzie uważnie badał zgryz i ułożenie zębów w czasie otwierania i zamykania. Będzie on także sprawdzał staw skroniowo- żuchwowy (TMJ) oraz szczękowy. Ponadto zdiagnozuje on fizyczne aspekty przypadku, które będzie chciał dalej ustalać przez dodatkowe pomiary, zdjęcia rentgenowskie i odlewy gipsowe lub cyfrowe/komputerowe modele diagnostyczne.

(b) Studiowanie modeli i pomiary

Wycisk robi się dla łuku górnego i dolnego z papkowatego materiału alginatu/silikonu (masy wyciskowej), który wprowadza się pomiędzy zęby, aby stworzyć później gipsowy odlew – model do studiowania. Modeli tych używa się do oceny przypadków ortodontycznych. W gabinetach ortodontycznych spotyka się też alginaty zapachowe. Pomiary: W czasie leczenia może być konieczne ustawienie modelu gipsowego do urządzenia nazywanego artykulatorem. Artykulator symuluje stawy szczękowe. Kiedy gips jest zamontowany do artykulatora, ten ustawia model łuków zębowych w takiej pozycji, jak to jest w rzeczywistości. Robione są precyzyjne pomiary. Dokładne ustalenie zgryzu jest możliwe, ponieważ artykulator odtwarzając funkcje stawów szczękowych, eliminuje jednocześnie nieprawidłowe ułożenie, które mogą powodować mięśnie twarzy dążące do osiągnięcia najdogodniejszej dla siebie okluzji. Precyzyjne pomiary poprzez modele i artykulator nazywane są rejestracją lub rejestrowaniem studiowanych modeli. Obecnie jest możliwe prowadzenie rejestracji modeli cyfrowych bez użycia odlewu gipsowego. Metody cyfrowe stają się standardem, są precyzyjne.

(c) Początek badania ortodontycznego (zdjęcia rentgenowskie)

Fotografie i zdjęcia rentgenowskie są ważne, podobnie jak modele, do określenia danego przypadku ortodontycznego. Wymagane jest wykonanie kilku zdjęć, włączając w to całościowe zdjęcie jamy ustnej, zdjęcie tzw. panoramiczne i być może dwa bardziej skomplikowane zdjęcia. Odwzorowuje się linie i kąty na papierze, którym pokrywa się zdjęcia rtg, aby pokazać wzajemne relacje w obszarze twarzy, szczęk i zębów. Wprawnemu ortodoncie umożliwia to ocenę proporcji i nieprawidłowości twarzy. Wskazane mogą być dodatkowe zdjęcia rtg, włączając w to tomografię stawu skroniowo-żuchwowego (TMJ), jeśli jest to uzasadnione. Obecnie jest możliwe wykorzystanie analiz zdjęć cyfrowych przy pomocy dostępnych narzędzi elektronicznych i pomiarów komputerowych.

Faza I leczenia ortodontycznego jest skuteczna zanim szwy chrzęstne podniebienia skostnieją i zanim dziecko utraci mleczne zęby. W czasie Fazy I ortodonta może unormować stopień zaburzenia kontrolując rozwój twarzy, co jest korzystne zanim na stałe uformuje się struktura kostna osoby dorosłej. Jednym z najczęstszych problemów, jaki może być z powodzeniem wyleczony podczas Fazy I jest “stłoczenie”, stan, który ma miejsce, gdy łuki zębowe są zbyt wąskie i nie pozwalają stałym, większym zębom przyjąć właściwej pozycji. W ten sposób zęby stałe są “krzywe”, ponieważ nie ma dla nich odpowiednio dużo miejsca w łuku zębowym. W czasie Fazy I stosuje się urządzenie nazywane “rozszerzaczem podniebienia” (aparatem hyrax), które umieszcza się na stałe na tymczasowej podstawie w podniebieniu wewnętrznym, aby je delikatnie rozciągnąć i w ten sposób rozszerzyć łuk. Poszczególne stadia korygowania ułatwia okresowe wprowadzanie przez ortodontę ulepszeń w założonym aparacie (dzieje się to na tzw. wizytach kontrolnych). Rozszerzacz podniebienia służy do tego, aby wyeliminować dodatkowe korygowanie, które byłoby niezbędne później do prawidłowego ustawienia zębów w Fazie II, stwarza miejsce dla zębów stałych. Faza I nie zawsze jest odpowiednim leczeniem dla każdego rodzaju zaburzeń ortodontycznych, ale jest dobrym leczeniem wówczas, gdy można manipulować naturalnym rozwojem kości dla osiągnięcia stałych korzyści, jak w powyższym przykładzie. Czasami niezbędna jest krótka Faza II, aby zakończyć proces leczenia po Fazie I.
Chociaż w niektórych przypadkach Fazę II można wykonać za pomocą aparatów wyjmowanych, to jednak zazwyczaj największe efekty przynoszą aparaty stałe. Tradycyjne metalowe pierścienie (coraz częściej zastępowane rurkami naklejanymi na zęby trzonowe) i zamki połączone drutami dopasowanymi do każdego łuku stanowią standardowe leczenie Fazy II i są tym, co pacjent ma na myśli mówiąc: “Chcę zamki.” Faza II rozpoczyna się, gdy wyrzną się stałe zęby. Cechy Fazy II to zamki, rurki na trzonowce i druty. Zamki i rurki są przytwierdzone do powierzchni zębów i mają wbudowany rowek/dziurkę dla utrzymania drutu. Zamki różnią się od pierścieni. Zamków używa się do zębów przednich. Pierścienie, które otaczają ząb stosowane są na zęby tylne – trzonowce. Na szczęście dla pacjenta, pierścienie można, w leczeniu niskimi siłami, zastąpić rurkami. Druty odpowiadają za przesuwanie zębów. Wiele się zmieniło od czasu, kiedy to mama miała buzię pełną metalu! W przypadku naklejania rurek na zęby trzonowe nie trzeba wykonywać separacji. Od tego momentu Faza II trwa około dwóch lat. Wizyty u ortodonty są wyznaczane w celu wprowadzania szybkich, okresowych i rutynowych poprawek (wizyty trwają zazwyczaj około 10 minut), mniej więcej co 5-8 tygodni. W leczeniu Systemem Carriere lub In-Ovation wizyt kontrolnych jest mniej, okres pomiędzy wizytami jest wydłużony, a całe leczenie trwa krócej.
Techniki komputerowe projektowania i produkcji indywidualnych aparatów stałych danego Pacjenta są bardzo precyzyjne. Dzięki temu eliminują w znaczny sposób konieczność wprowadzania przez ortodontę wielu dotychczas koniecznych ulepszeń w założonym aparacie. Oznacza to automatycznie mniejszą ilość wizyt kontrolnych i prowadzenie prawidłowego leczenia ortodontycznego.

Faza retencji

Retencja jest końcową fazą leczenia. Retencyjne aparaty wyjmowane nosi się przez 24 godziny na dobę w początkowej fazie retencji, później tylko na noc. Celem tej fazy jest upewnienie się, że ten nowy, olśniewający uśmiech pozostanie do końca życia, dokładnie i precyzyjnie, tak samo piękny, jak w chwili zdejmowania aparatu.
Mogą być też stosowane retainery stałe, zakładane dyskretnie i stabilizujące efekt leczenia na całe życie.

Wyślij do znajomego
Strona korzysta z plików cookies Polityka Prywatności